Hoe zorg je ervoor dat je je werk in de zorg ook op de lange termijn goed kunt blijven doen? Dat is de vraag die centraal staat in de rubriek ‘Zorg van de toekomst’. Een belangrijk thema waar we ons dagelijks hard voor maken, want een toekomstbestendige zorg is urgenter dan ooit. In deze reeks gaan we daarover in gesprek met verschillende beroepsgroepen. Dit keer aan het woord: Charlotte Hornstra, gedragsdeskundige/orthopedagoog generalist in de forensische zorg bij Humanitas.

“Het gaat niet alleen om capaciteit, maar vooral om verbinding.”

Charlotte: “Ik zie cliënten steeds vaker met een hele stapel problemen tegelijk: een delict, psychiatrische aandoening, verslaving, een lichte verstandelijke beperking, schulden, trauma. Vroeger ging het vaak om alleen een verstandelijke beperking, nu is het een heel breed spectrum. Ik ben orthopedagoog generalist in de forensische zorg, en werk inmiddels 4,5 jaar bij Humanitas. We worden gekoppeld aan cliënten via een toezichthouder van de reclassering, en werken ambulant. Mijn collega’s en ik gaan naar de cliënt toe, in zijn eigen leefomgeving, en samen kijken we naar alles wat nodig is om weer voet aan de grond te krijgen. Denk aan financiën, dagbesteding, huisvesting en netwerk.”

Te veel schot tussen ieder loket
“Neem iemand die net uit detentie komt: die staat met zijn vuilniszakje weer buiten en moet succes hebben met de rest van zijn leven. Dat gat vullen wij. Maar dat lukt alleen als we soepel kunnen samenwerken met alle partijen eromheen: de gemeente voor wonen en participatie, Dienst Justitiële Inrichtingen voor het justitiële deel. Nu zit daar vaak nog te veel schot tussen. Ieder loket regelt zijn eigen stukje, terwijl we juist bij deze complexe doelgroep zoveel tijd kwijt zijn aan afstemmen achter de schermen, in plaats van aan de cliënt zelf. Ook zijn er simpelweg te weinig passende woon- en begeleidingsvoorzieningen, waardoor iemand soms nergens terechtkan. Officieel mogen we alleen directe tijd met de cliënt schrijven, en dat knelt regelmatig omdat er juist ook veel tijd nodig is voor afstemming achter de schermen met andere zorgpartijen en intercollegiaal overleg.”

Weer op de rails
“Het gaat dus niet alleen om capaciteit in de forensische zorg. Wat we nodig hebben, is een systeem dat meebeweegt met de complexiteit van de cliënt: minder schotten tussen zorg, veiligheid en gemeenten, en ruimte voor professionals om hun expertise in te zetten. Als we mensen écht perspectief willen bieden, moeten we investeren in samenhang rondom de cliënt, in plaats van in de grenzen tussen onze systemen.”